اصلا می دونید چیه وقتی دل آدمی میگیره هیچ چیز نمی تونه بازش کنه .همه دارن می رن آخه خیلی ها امتحاناشون تموم شده خیلی ها هم نه .هر کی یه گوشه اتاق نشسته و زانوی غم بغل کرده.کسی به کسی نگاه نمی کنه .تا تو چشای هم نگاه می کنیم  می زنیم زیر گریه.هیچ کس جرات مرور خاطرات رو نداره.انگار همین دیروز بود که اومدیم دانشگاه .یک سال با هم خندیدیم با هم گریه کردیم سنگ صبور هم بودیم وحلا به اجبار باید از هم جدا شیم.تا ۲ماه هم دیگه رو نمی بینیم. تازه معلوم نیست .سال دیگه پیش هم باشیم یا نه.حال همه حسابی گرفته شده. شب ارزوها همگی رفتیم امامزاده محمد  باقر که ازش خدا حافظی کنیم آخه یکسال همسایش بودیم .خیلی مزاحمش می شدیم به خصوص روز های اول که دلمون برای خونه تنگ می شد.اون روز رفتیم سر مزار شهید خلیل خواجئیان که از ایشون هم خداحافظی کنیم.دعای زیارت آل یاسین گذاشتیم و همه زدیم زیر گریه.هر چی می خواستم آرومشون کنم نمی شد.

دلمون برای شب های امتحان که تا صبح بیدار میموندیم و نوبتی چای درست می کردیم وتا صبح می خندیدیم تنگ می شه.ولی انصافا سال اولی بودن هم واسه خودش عالمی داره.سوتی های روز های اول چقدر با حال بود.هرجا که می رفتیم می فهمیدن که چه کاره هستیم.و همه بهمون می گفتن ترم بوقی های سال صفری.

حالا همین ترم بوقی های سال صفری دلشون ناجور گرفته برای روزهای خوب باهم بودن.

امیدوارم که بعد از هیچ آشنایی جدایی نباشه.به قول یکی از بچه ها ای بمیری جدایی که خونه خرابمون کردی .

اگه دستم به جدایی برسه اونو از خاطره هاخط می زنم

از دل تنگ تموم آدم ها از شب وروز خدا خط می زنم

اگه دستم برسه به آسمون با ستاره ها قیامت می کنم

نمی زارم کسی عاشق نباشه ماه و بین همه قسمت می کنم

وقتی گاهی من ودل تنها میشیم حرف های نگفتنی رو میشه دید

می شه تو سکوت بین آدم ها خیلی از ندیدنی ها رو شنید

قصه ی جدایی ما آدم ها قصه ی دوری ماست   از خودمون

دوری من و تو از لحظه ی عشق قصه ی سادگی گمشدمون